DSpace Collection:

การศึกษาฤทธิ์การต้านอนุมูลอิสระในเปลือกพืชสกุลส้มโดยเทคนิค DPPH assay

Sat, 01 Jan 2563 00:00:00 GMT

Title: การศึกษาฤทธิ์การต้านอนุมูลอิสระในเปลือกพืชสกุลส้มโดยเทคนิค DPPH assay Authors: กนิษฐา สุขเกิด Abstract: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสารต้านอนุมูลอิสระในเปลือกพืชสกุลส้มโดยเทคนิค DPPH assay ได้แก่ มะนาวมะกรูดส้มโอส้มเขียวหวานและส้มซ่าโดยใช้ตัวทำละลายได้แก่ น้ำ อะซิโตน และเอทานอล ในสัดส่วน 1 ต่อ 4 สกัดด้วยแบบแช่หมักให้ได้น้ำมันหอมระเหยออกมา จากผลการทดลองพบว่าการสกัดด้วยตัวทำละลายเอทานอลให้ร้อยละการสกัดสูงที่สุดอย่างมีนัยสำคัญ(p≤0.05) ตามด้วยอะซิโตนและน้ำกลั่น จากนั้นทำการทดสอบสารต้านอนุมูลอิสระในเปลือกพืชสกุลส้มโดยเทคนิค DPPH assay น้ำมันหอมระเหยที่สกัดด้วยตัวทำละลายเอทานอลมีสารต้านอนุมูลอิสระสูงที่สุดคือมะกรูด(91.34 ±0.64%) ตามด้วยส้มเขียวหวาน(91.24 ±0.31%) ส้มซ่า(90.25±0.05%) มะนาว(90.25±0.05%)และส้มโอ(87.29±0.01%) จากผลการทดลองพบว่าปริมาณสารสกัดเปลือกพืชเมื่อใช้ตัวทำละลายต่างกัน ส่วนใหญ่มีค่าแตกต่างกันทางสถิติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p≤0.05) ยกเว้นปริมาณสารสกัดเปลือกพืชเมื่อใช้ตัวทำละลายอะซิโตนที่มีค่าไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ในขณะที่ปริมาณสารต้านอนุมูลอิสระในเปลือกพืชทั้งหมดมีค่าแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p≤0.05); The objective of this research was to study antioxidant activity in citrus peels using DPPH assay. The samples in this research were lime, kaffir lime, pomelo, orange and citron. Solvent extractions were distill water, ethanol and acetone in a ratio of citrus peel to solvent of 1 : 4. The extraction was used maceration method to obtain essential oils. The results showed that extraction provided a significantly highest extraction percentage (p≤0.05) followed by acetone and distill water. Then, analysis of antioxidant activity of citrus peels was carried out by DPPH assay. It was found that essential oils from citrus peel extracted with ethanol had the highest percentage of antioxidants activity. It was also found that kaffir lime had highest of antioxidants activity (91.34 ± 0.64 %) followed by orange (91.24 ± 0.31%), citron (90.36± 0.04%), lime (90.25± 0.05%) and pomelo (87.29± 0.01%). According to the experiment results, the amount of plant bark extract when using solvents differs. Most of them have statistically significant statistically significant differences. (p≤0.05), except for the amount of plant bark extract when using acetone solvents, there was no statistically significant difference. While the antioxidant content in all plant shells varies statistically significantly (p≤0.05)

การเปรียบเทียบวิธีวิเคราะห์วิตามินซี (กรดแอสคอร์บิก) ในน้ำผักและผลไม้โดยใช้เทคนิคการไทเทรตและเทคนิคสเปกโตรโฟโตเมตรี

Thu, 01 Jan 2561 00:00:00 GMT

Title: การเปรียบเทียบวิธีวิเคราะห์วิตามินซี (กรดแอสคอร์บิก) ในน้ำผักและผลไม้โดยใช้เทคนิคการไทเทรตและเทคนิคสเปกโตรโฟโตเมตรี Authors: กนิษฐา สุขเกิด Abstract: การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบวิธีวิเคราะห์ปริมาณวิตามินซีในน้ำผักและผลไม้โดยใช้เทคนิคการไทเทรต และเทคนิคสเปกโตรโฟโตเมตรี ทำการเลือกตัวอย่างน้ำผักและผลไม้สดที่พบในประเทศไทย 30 ชนิด ผลการทดลองพบว่าปริมาณวิตามินซีในน้ำผักและผลไม้จากการวิเคราะห์เทคนิคการไทเทรตสูงที่สุด 3 อันดับแรกได้แก่ (30) มะนาว (24.84 ± 0.14 mg / 100 ml) (29) มะกรูด (17.28 ± 0.14 mg / 100 ml) (25) มะนาวโห่ (16.44 ± 0.05 mg / 100 ml) ตามลำดับ ผลการวิเคราะห์ปริมาณวิตามินซีในน้ำผักและผลไม้โดยใช้เทคนิคสเปกโตรโฟโตรเมตรี สูงที่สุด 3 อันดับแรกได้แก่(30) มะนาว (22.23 ± 0.06 mg / 100 ml) (25) มะนาวโห่ (20.62± 0.35 mg /100 ml) (29) มะกรูด (20.32± 0.03 mg / 100 ml) ตามลำดับ หากเปรียบเทียบผลการทดลองแต่ละชนิดพบว่าปริมาณวิตามินซีในน้ำผักและผลไม้ส่วนใหญ่ที่วิเคราะห์เทคนิคเปกโตรโฟโตรเมตรีมีค่าสูงกว่าเมื่อเปรียบเทียบกับเทคนิคไทเทรตในน้ำผักและผลไม้ชนิดที่ 1-29 ขณะที่ (30) มะนาวมีค่าปริมาณวิตามินซีสูงกว่าเมื่อวิเคราะห์โดยเทคนิคไทเทรตผลการวิจัยส่วนใหญ่แสดงให้เห็นว่าปริมาณวิตามินซีที่ได้จากการวิเคราะห์ด้วยเทคนิคการไทเทรต และเทคนิคสเปกโตรโฟโตรเมตรีมีค่าแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p≤0.05) ยกเว้น (4) ส้มเขียวหวานสีทอง (18) เสาวรสสีม่วงและ (20) มะม่วงน้ำดอกไม้มันมีค่าไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ; The objective of this study was to compare the methods of analyzing vitamin C content in fruit and vegetable juices using titration and spectrophotometry techniques. 30 fruits and vegetables in Thailand were selected for vitamin C analysis. The results showed that the highest content of vitamin C in fruit and vegetable juices analyzed by titration was (30) lime (24.84 ± 0.14 mg / 100 ml), (29) kaffir lime (17.28 ± 0.14 mg / 100 ml), and (25) bengal currant (16.4 4± 0.05 mg / 100 ml), respectively. According to the results of vitamin C analysis using spectrophotometry showed the highest vitamin C content in fruit and vegetable juices; lime (30) had the highest of vitamin C content (22.23 ± 0.06 mg / 100 ml) followed by (25) bengal currant (20.62 ± 0.35 mg /100 ml) and (29) kaffir lime (20.32 ± 0.03 mg / 100 ml), Comparing the results of individual experiments, it was found that the vitamin C content in most fruit and vegetable juices analyzed by the spectrophotometry technique was higher compared to the titration technique in fruit and vegetable juices type 1-29, while (30) lemons had higher vitamin C content when analyzed by titration technique. Most results show that the amount of vitamin C obtained by titration and spectrophotometry analysis was statistically significantly different. (p≤0.05) Except for (4) oranges, (18) passion fruit and (20) mango, it had no statistically significant difference

การเปรียบเทียบวิธีวิเคราะห์ความชื้นในวัตถุดิบอาหารสัตว์โดยวิธีใช้ตู้อบลมร้อนและเครื่องวิเคราะห์ความชื้น

Tue, 01 Jan 2565 00:00:00 GMT

Title: การเปรียบเทียบวิธีวิเคราะห์ความชื้นในวัตถุดิบอาหารสัตว์โดยวิธีใช้ตู้อบลมร้อนและเครื่องวิเคราะห์ความชื้น Authors: กู้เกียรติ อัตตะวิริยะสุข Abstract: การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เปรียบเทียบวิธีวิเคราะห์หาความชื้นในวัตถุดิบอาหารสัตว์โดยการวิเคราะห์แบบใช้ตู้อบลมร้อนที่อุณหภูมิ 135 องศาเซลเซียส ที่เป็นวิธีมาตรฐานของ National Forage Testing Association (NFTA, 1993) ใช้เป็นวิธีทดลองควบคุม เปรียบเทียบกับการวิเคราะห์ด้วยเครื่องวิเคราะห์ความชื้นที่อุณหภูมิ 100 และ 135 องศาเซสเซียส ในตัวอย่างวัตถุดิบอาหารสัตว์จำนวนทั้งหมด 10 ตัวอย่าง ทำการวิเคราะห์ตัวอย่างละ 3 วิธีทดลอง วิธีทดลองละ 4 ซ้ำ โดยแต่ละซ้ำได้จากค่าเฉลี่ยของการวัดความชื้น 4 ครั้ง วางแผนการทดลองแบบสุ่มสมบูรณ์ โดยเป็นตัวอย่าง กากถั่วเหลือง กระถิน เยื่อหุ้มเมล็ดกาแฟ กากปาล์ม เห็ดหอม ปลายข้าว รำข้าว เมล็ดข้าวฟ่าง เมล็ดข้าวโพด และหญ้าอิสราเอล ผลการทดลองสรุปได้ว่า การวิเคราะห์ความชื้นทุกตัวอย่างโดยวิธีการวิเคราะห์ทั้ง 3 วิธี นั้น เยื่อหุ้มเมล็ดกาแฟ วิเคราะห์ด้วยตู้อบลมร้อน และเครื่องวัดความชื้นที่อุณหภูมิ 100 องศาเซลเซียส ให้ผลที่ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.01) ส่วนการวิเคราะห์ด้วยเครื่องวัดความชื้นที่อุณหภูมิ 135 องศาเซลเซียสให้ผลมากกว่าความเป็นจริง ส่วนกากปาล์ม เห็ดหอม ปลายข้าวและเมล็ดข้าวฟ่าง การวิเคราะห์ด้วยตู้อบลมร้อนและเครื่องวัดความชื้นที่อุณหภูมิ 135 องศาเซลเซียส ให้ผลที่ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.01) ส่วนการวิเคราะห์ด้วยเครื่องวิเคราะห์ความชื้นที่อุณหภูมิ 100 องศาเซลเซียส ให้ผลน้อยกว่าความเป็นจริง ตัวอย่างกากถั่วเหลืองวิเคราะห์ด้วยวิธีการทั้ง 3 วิธีมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.01) โดยวิธีวิเคราะห์ด้วยเครื่องวิเคราะห์ความชื้นที่อุณหภูมิ 100 องศาเซลเซียส ให้ผลน้อยกว่าความเป็นจริง ส่วนการวิเคราะห์ด้วยเครื่องวิเคราะห์ความชื้นที่อุณหภูมิ 135 องศาเซลเซียส ให้ผลการวิเคราะห์ที่มากกว่าความเป็นจริง สำหรับตัวอย่างกระถิน รำละเอียด เมล็ดข้าวโพด และหญ้าอิสราเอล ผลการวิเคราะห์ทั้ง 3 วิธีมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.01) ผลการวิเคราะห์ด้วยเครื่องวิเคราะห์ความชื้นทั้ง 2 วิธีมีค่าน้อยกว่าความเป็นจริง ที่อุณหภูมิ 100 องศาเซลเซียสมีค่าน้อยที่สุด และตามมาด้วยเครื่องวิเคราะห์ความชื้นที่อุณหภูมิ 135 องศาเซลเซียส ดังนั้นจึงสรุปเป็นภาพรวมได้ว่าหากต้องการวิเคราะห์ตัวอย่างเยื่อหุ้มเมล็ดกาแฟโดยวิธีที่รวดเร็วและให้ผลการทดลองที่เชื่อถือได้สามารถใช้เครื่องวิเคราะห์ความชื้นที่อุณหภูมิ 100 องศาเซลเซียสแทนการวิเคราะห์ด้วยตู้อบลมร้อนได้ ส่วนการวิเคราะห์กากปาล์ม เห็ดหอม ปลายข้าว และเมล็ดข้าวฟ่างสามารถใช้เครื่องวิเคราะห์ความชื้นที่อุณหภูมิ 135 องศาเซลเซียส ทดแทนการวิเคราะห์ด้วยตู้อบลมร้อนได้; The objective of this study was to compare the method for determining moisture content of feed stuffs by using a hot air oven at 135 °C, the standard method of National Forage Testing Association (NFTA) , 1993 was used as a controlled experiment. It was compared with moisture analyzers at 100 and 135 °C, totally 10 samples. Samples were analyzed in 3 experimental methods, with 4 replicates of each experiment, each replicate obtained from the mean of 4 moisture measurements by using a Completely Randomize Design planned. The samples were used soybean meal, acacia, coffee silver skin, palm meal, shiitake mushroom, broken-milled rice, rice bran, sorghum grain, corn kernels and Israeli grass. The results of the experiment were concluded that when the moisture content of all samples were analyzed by all three methods, the coffee silverskin analyzed with hot air oven and the moisture analyzer at 100°C was found not significant difference (p<0.01), while the analysis with a moisture analyzer at 135°C was more effective than it realistic results. Such as palm meal, shiitake mushroom, broken-milled rice and sorghum grain the analysis with a hot air oven and a moisture analyzer at 135 °C were found not significant difference (p<0.01). The analysis with a moisture analyzer at 100 ° C was less effective than realistic result. Soybean meal samples analyze by 3 method were significantly difference (p<0.01). By analyzing with a moisture analyzer at 100 °C, the result was less than normal. The analysis with a moisture analyzer at 135°C was more than realistic results. For the samples of acacia, rice bran, corn kernels, and Israeli grass. The results of the three analyzes were significantly different (p<0.01). The results of the analysis with both methods of moisture analyzer were less than the actual result. The moisture at 100 °C were the lowest and followed by a moisture analyzer at 135 °C. Therefore, it can be concluded that a rapidly and accurate method of analyze the coffee silver skin sample. Can be done with the moisture analyzer at 100°C instead of the hot air oven analysis. For the analysis of palm meal, shiitake mushroom, broken-milled rice and sorghum grain, it can be analyzed by using a moisture analyzer at 135 °C instead of the hot air oven analysis.

ผลของน้ำหมักชีวภาพต่อการเจริญเติบโตและผลผลิตของบัวหลวง

Sun, 01 Jan 2558 00:00:00 GMT

Title: ผลของน้ำหมักชีวภาพต่อการเจริญเติบโตและผลผลิตของบัวหลวง Authors: ดาวรุ่ง วัชรินทร์รัตน์; ทองมี เหมาะสม Abstract: การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาน้ำหมักชีวภาพอัตราส่วนที่เหมาะสมและเปรียบเทียบประสิทธิภาพต่อการเจริญเติบโตและผลผลิตของบัวหลวงพันธุ์ “สัตตบงกช” ได้ปลูกทดลองที่ คณะเทคโนโลยีการเกษตร มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี ระหว่างเดือน พฤศจิกายน 2558-กุมภาพันธ์ 2559 โดยใช้แผนการทดลองแบบสุ่มสมบูรณ์ (CRD) จำนวน 3 ซ้ำ 8 สิ่งทดลอง ผลการวิจัย พบว่า การใช้น้ำหมักชีวภาพจากปลา ปริมาณ 40 มิลิลิตร ในระยะการเจริญเติบโตที่ 42 วันหลังการย้ายปลูก มีค่าเฉลี่ยขนาดใบ ความสูงก้านดอก และขนาดของดอกสูงที่สุด มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 25.21, 45.26 และ 5.27 เซนติเมตร ตามลำดับ และค่าเฉลี่ยของ จำนวนใบดี จำนวนใบเสีย ความสูงก้านใบ จำนวนดอก ความยาวกลีบดอก ไม่มีความแตกต่างกันทางสถิติ (p>0.05) จากผลการทดลองสรุปได้ว่าการใช้น้ำสกัดชีวภาพจากปลาส่งเสริมให้ขนาดใบ ความสูงก้านดอกและขนาดของดอกสูงที่สุด ในส่วนจำนวนดอกมีปริมาณน้อยทุกการทดลองเพราะว่าการปลูกบัวหลวงในช่วงฤดูหนาวเป็นระยะพักตัว (Dormancy) ส่งผลให้ปริมาณดอกลดลงและการออกดอกของ บัวหลวงจะเกิดขึ้นภายหลังการปลูก 90 วัน และทยอยเก็บเกี่ยวดอกอีกนานถึง 120 วัน จากผลการทดลองได้ปลูกบัวหลวงในช่วงฤดูหนาวและเก็บผลการทดลองที่ระยะเวลา 42 วันหลังการย้ายปลูก ซึ่งบัวหลวงยังอยู่ในระยะการเจริญเติบทางลำต้น ใบ แนะนำให้ศึกษาวิจัยและเก็บผลการทดลองอย่างน้อยอีก 90 วันภายหลังการปลูกเพื่อให้สอดคล้องกับระยะการออกดอกของบัวหลวง; The objectives of this research were to find the appropriate ratio and to compare the efficiency on the growth and yield of the lotus cultivar “Sattabongkot”. The experiment was conducted at Faculty of Agricultural Technology, RMUTT from November 2015 to February 2016. The experiment was conducted by completely randomized design (CRD) on 3 replications with 8 treatments. The results showed that use of bioextract fermented from fish was 40 ml. for 42 days after transplanting with average leaf size flower stalk height and the highest flower size, the mean values were 25.21, 45.26 and 5.27 cm, respectively, and the mean number of good leaves, waste leaves, petiole height, number of flowers, and petal length. There were not significantly different (p>0.05). From the results, it was concluded that the use of bioextract fermented from fish promoted leaf size, the height of the flower stalk and the size of the flower are the highest. As for the number of flowers, the number of flowers was low in all experiments because the lotus planting during the winter period was dormancy. As a result, the number of flowers decreased and the flowering of the lotus flowers occurred for 90 days after planting and gradually harvested flowers for up to 120 days. From the experimental results, the lotus flowers were planted during the winter and the results were collected only the 6th weeks after transplanting. In which the lotus is still in the stem growth stage. It is recommended to study and collect the results at least 90 days after planting to reflect the flowering stage of the lotus.